Wachtkamers van het leven. Zo noem ik ze de plekken in mijn geest wel eens waar allemaal bewuste en onbewuste voorwaarden leven. Het zijn de overtuigingen die me weerhouden om te ervaren wat echt vooruit gaan is. Soms vergeet ik dat ik mezelf zo klein hield in dat perfectionisme. Toen ik begon terug te kijken, was ik oprecht verbaasd om al die verwachtingen en voorwaarden. ‘Als ik dit bereikt heb, of dat op orde heb, dan heb ik rust, dan mag ik er zijn. Dat ik het leven zou kunnen beetnemen als bijvoorbeeld mijn huid heel was (ik heb een chronische huidaandoening). Maar er zijn geen voorwaarden, behalve in onze eigen mind. Het leek een grote vergissing. Was ik een tijd vrij van symptomen dan had ik weer een emotionele inhaalslag te doen (dacht ik). Er was altijd weer een nieuw doel, om eerst te bereiken. Ik had werkelijk mijn vroege overtuigingen en besluiten te onderzoeken waarom ik geen aanspraak maakte, wilde of durfde te maken op mijn eigen levenskracht. Zo bleef ik veilig in de schulp van voorwaardelijk leven. Ik had geen keus dacht ik. Het was al generaties voor me bepaald.
In 2011 kwam ik door mijn tweejarige NLP opleiding in contact met de taal en de wijsheid die mij wakker maakte en waarin ik herkenning en erkenning vond van mijn unieke weg. Ik leerde dat een mens wederzijds afhankelijk is en nog nooit iets alleen gepresteerd heeft, laat staan gelukkig zijn. We ontmoeten onszelf in de ogen van de ander. Deze moed om kwetsbaar te zijn is levens veranderend. We zijn geest met een menselijke ervaring. Onze ziel wil gekend worden en door de schaduw, zwaarte en donkerte toe te laten en omarmen, kunnen we een bewogen en bevlogen leven leiden. Dat innerlijk weten groeit elke dag en zorgt voor een ik gevoel dat heel rijk voelt.
Als we onze overlevingspatronen liefdevol herkennen, kan ook het lichaam tot rust komen. Laat de wachtkamer een uitnodiging zijn om stil te staan bij wat jou afremt, jou blokkeert of tegenhoudt om je plek in dit leven te nemen. Alles is er al, nu jij nog.
‘Silence is so accurate ‘ – Mark Rothko