Ieder mens heeft wel een beeld of een gevoel of een wens. Een volle ja, daar wil ik naartoe. Soms is dat een heel duidelijke missie van binnenuit. Soms zien we het ook weerspiegeld in de ander: Ja dat zou ik ook wel willen. En soms willen we gewoon meer van het ene wat ons toen zo blij maakte of voldoening schonk of waar we een talent voor hebben. Het kan ook zo zijn dat we ons verlangen ervaren in de vorm van een gemis, tekort, symptoom of storing. Dat klinkt misschien paradoxaal maar als ik zo uit mijn eigen leven put dan kan ik wel concrete voorbeelden beschrijven. Maar dit voor een ander blog.
Innerlijk maken we allemaal een grote reis. Ga maar na. Als we geboren worden staan we volledig open voor onze omgeving, ouders, verzorgers, en worden we gewaar van de wereld buiten ons. We beginnen op onze weg met wat we aantreffen. We slaan geluiden op, aanrakingen, en ook spanningen en dynamieken om ons heen. Onze waarnemingen als baby en heel jong kind zijn nog niet verbaal maar tactiel. Het is op een onbewust niveau dat de informatie opgeslagen wordt, als een beslissing over wat je hebt gezien of gehoord. Het kind betrekt wat er gebeurt altijd op zichzelf, weet nog niet dat niet alles wat er gebeurt in relatie tot hemzelf is en maakt er een overtuiging van alsof die waar is Immers, dit is wat het voor ‘waar’heeft aangenomen. Het lichaam houdt de herinnering hier aan vast.
De reis naar jouw volwassenwording neemt vorm aan met jouw karakterstructuur die zich richt naar de grootste ontwikkelbehoefte. Ieder mens treft gemis aan in zijn gezin van herkomst. Schadevrij opvoeden bestaat niet. We hebben een kras op de ziel. Soms wordt dit generaties doorgegeven. Daarmee ga je onbewust aan het werk. Je neemt een plek in, en accepteert liefdevol de opgave die er voor je ligt. Je probeert een gemis te vervullen, je probeert iets goed te maken. Een heel simpel voorbeeld: ben je weinig aangeraakt als baby dan kan dat er in persoon uitzien als iemand die grote behoefte heeft om te knuffelen en bijvoorbeeld een studie als haptonoom kiest om zo contact te kunnen hebben. Mocht je als kind je mond niet opendoen aan tafel tijdens gesprekken dan pak je bijv een taak op om toe te groeien naar een volwassene die expert en spreker is op een groot podium. Zo wordt je alsnog gehoord en erkend.
Je mag dus een kras op je ziel hebben. Je mag dus schade oplopen. Je ouders mogen niet genoeg in huis hebben gehad om jou op te voeden. Het hoort erbij! Willen dat het anders was, willen dat we de pijn goedmaken is als het leven niet aannemen waarvoor het bedoeld is. Met de permissie, je mag falen, je mag ziek zijn, je mag tekortkomingen hebben, je mag het verprutst hebben, het is natuurlijk dat je lijdt, ga ik op weg met jou om wat onbewust is in je bewust te maken.
Want je gaat meer achter jezelf staan waardoor je je eigen talenten gaat herkennen, en gebruiken. Je gaat meer succes hebben bij het behalen van je doelen omdat je geen energie meer hoeft te besteden aan iets eronder houden. Je hebt jezelf bevrijd van oude patronen. Aan de binnenkant kan het voelen als een tuimeling, ondergronds gaan, cirkelen in het onbewuste, zoals een parachutist het laatste stukje na de vrije val op aarde komt. Je bent uit de hoogte gevallen en tegelijkertijd heb je uit de diepte geschept. Je komt thuis.
Ik ga met je mee op reis,
[boek een intakegesprek}